CHARLIE BANDERHORN Amber, tu Charlie.
Chcę potwierdzić jutrzejsze spotkanie.
Poplątana
Dla tych, którzy nie wiedzą: jestem Alma,
siostra i druhna Bekki.
Ci, którzy mnie znają, pomyśleli pewnie:
„O Boże, kto ją tam wpuścił?”.
Jutro Becca stanie wreszcie przed ołtarzem i poślubi Reeda.
Przyznaję, że jestem przeciwniczką koncepcji
oddawania zięciowi córki przez ojca,
jakby była jego własnością,
którą komuś przekazuje.
Fakt, że nadal tę tradycję praktykujemy, to szaleństwo.
On wie, o czym mówię.
Mimo tego wszystkiego
trudno nie myśleć o osobie, której jutro z nami nie będzie:
o naszym tacie.
Ale myślę, że jest tu obecny.
Bo go widzę...
w uśmiechu Bekki.
Oto on.
Albo jak Becca zaczyna obliczać
napiwek w restauracji
i widać na jej twarzy wysiłek.
Znasz tę minę.
Albo jak jest czymś podekscytowana
i jej twarz rozświetla całe pomieszczenie.
To jest właśnie tata.
To tyle.
Szlag, zapomniałam o Reedzie.
Spoko gość, mocny uścisk dłoni. L'Chaim!
Nieźle. Bez zbędnych przekleństw.
Rozjebałam, nie?
Spokojnie.
Nie warto było zacząć brać leki? Możesz się cieszyć ślubem.
To wszystko ich zasługa.
Łykam i znikają problemy.
Grzeczna dziewczynka.
Twój wujek Oscar popija z nastolatkami.
Myślałaś, żeby naprawdę zacząć je brać?
Może by pomogły.
Z czym?
No nie wiem.
Musimy przeprowadzić próby.
- Nie teraz. - Dobra.
Fajna przemowa, szwagiereczko.
„Szwagiereczka”. Fajnie.
Wiadomo.
Sam, jutro rano zabieramy cię z chłopakami na golfa.
Chciałem pooglądać telewizję.
Czyli jesteś wolny! Ekstra.
Widzimy się w lobby o golfiastej golfnaście.
Ja będę!
Ty wiesz, o co chodzi.
- Gramy! - Gnojek.
Miłej zabawy z przydupasami Reeda.
Która to „golfiasta golfnaście”?
Pamiętasz plan na jutro?
Fryzjer i makijaż o 9, ale bądź kwadrans wcześniej.
Ślub zaczyna się dopiero o 16.
Muszą mi zrobić włosy i makijaż,
a potem sfotografować, jak się ubieram.
Zapniesz mi suknię.
Później będą zdjęcia grupowe:
obu stron rodziny, gości,
- nasze pierwsze spojrzenie... - Co?
To dla ciebie nowość? Czytałaś przecież maile.
Becca! Maili nikt nie czyta!
Ale jestem twoją siostrą i cię kocham, więc będę.
Nie przeżyję czterech godzin makijażu i zdjęć.
Siedzenie w fotelu, gdy ktoś maluje ci twarz,
to nic w porównaniu z golfem.
Będę się musiała wymknąć.
Mam plany związane z Charliem Banderhornem.
Spotykasz się z nim?
Przypomniałam sobie, że parę lat temu założyłam na LinkedIn konto
jako Amber Schwartzbaum de la Cruz.
Sprawdzałam, czy chłopak mnie zdradza.
I Amber przekonała teraz Charliego, że chce zostać
menadżerem ds. produktu, tak jak on,
i potrzebuje pomocy.
Chcesz się spotkać z kimś,
kogo podejrzewasz o zabicie twojego ojca?
Żartujesz? Muszę się z nim zobaczyć.
Martwię się o ciebie.
Nic mi nie będzie.
Mówię serio.
Nie musisz się martwić o Amber Schwartzbaum de la Cruz.
Dorastała na groźnych ulicach Las Vegas,
więc i tu sobie poradzi.
Będziesz ostrożna?
Pewnie. Trochę się denerwuję,
ale muszę to zrobić.
To mój dzień!
Litości.
- Muszę na chwilę... - Dokąd się wybierasz?
Spokojnie.
Nie idź.
Niedługo wrócę.
Pamiętaj o sesji zdjęciowej. Godzina 11 na dziedzińcu.
Zapamiętam.
Sesja na dziedzińcu.
- Cześć. - Cześć. Charlie.
- Amber. - Miło cię poznać.
Ciebie też.
Może mi opowiesz
o swojej pracy w Globalnym Koncernie Kreacji.
W poniedziałkowe poranki mamy spotkania ogólne.
Później każdy dział raportuje o swoich projektach.
Potem rozmawiamy sam na sam z menadżerami.
Nie ma atmosfery rywalizacji, ale zależy mi i tak.
Później mamy kolejną telekonferencję.
I kolejną, i kolejną...
Co jest?
To bardzo ciekawe.
Ale mnie interesują kwestie, które się zwykle przemilcza.
Łapię. Brudy.
Zajmujesz się czasem sprawami, którymi firma się nie chwali?
Biotechnologią? Opracowywaniem broni?
Musicie mieć jakieś trupy w szafie.
Prawda jest taka...
że robiłem dużo tajnych rzeczy.
Może...
pogadamy o tym gdzieś na osobności?
Zawsze nocuję w tym hotelu.
Mój ulubiony pokój
ma wspaniały widok na Alamo.
Proszę.
Co robisz? Nie wchodź z nim do pokoju.
Poradzę sobie.
Nie...
To od czego mam zacząć?
Interesuje mnie twoja współpraca z niezależnymi badaczami
w latach 2001 i 2002.
Jesteś konkretna.
Czytałam, że pracowałeś z jakimś naukowcem z Uniwersytetu San Antonio.
Nazywał się chyba Jacob Winograd.
Gdzie o tym czytałaś?
W piśmie branżowym.
W piśmie branżowym?
Interesują cię takie pisma?
Na to wygląda.
Najwyraźniej.
Masz ochotę...
Nie.
O co ci właściwie chodzi?
Mówiłam.
Szukam informacji.
KSIĘŻNICZKA REBECCA WINOGRAD-DIAZ
Kim tak naprawdę jesteś?
Córką Jacoba Winograda.
Zginął 17 lat temu. Miałeś z tym coś wspólnego.
- Ja? - Mów, co się stało.
A co się stało twoim zdaniem?
Przejąłeś jego badania.
- Nie. - Tak. Twoja firma.
Interesowały nas, ale...
Naprawdę mi przykro, że straciłaś ojca.
To musiało być straszne.
Ale wyniki, które nam przekazał, były nic niewarte.
Nieprawda.
Jesteś w błędzie.
Nikt ich nie chciał.
Ktoś go dla nich zabił.
Skarbie...
Posłuchaj.
Nie dostaniesz tego, czego szukasz.
Dlatego, dla własnego dobra,
przestań szukać.
Nie wierzę, że tam weszłaś.
Jak mam cię uratować, skoro nie wiem, co się dzieje?
To całe śledztwo nie ma sensu.
Ludzie albo cię oszukują, albo oszukują sami siebie.
Musimy wysłać cię w przeszłość,
żebyś mogła ją zmienić.
Spóźnię się na sesję.
Almo, Boże!
Wiem.
Zaczynamy.
- Pójdę po Reeda. - A ja po welon.
Dziękuję.
Wiem, spóźniłam się, jestem okropna.
Mam ciężki dzień.
Ty? Ja wychodzę za mąż.
Tak, wspominałaś.
Przeproś i miejmy to za sobą.
Przepraszam.
Wybacz, że opóźniłam nieznacznie sesję zdjęciową,
podczas której wystąpisz w dziewiczej bieli,
z facetem, którego dotyk cię mierzi.
- Almo. - Którego kochasz tak bardzo,
że jak tylko się zaręczyliście, zdradziłaś go z barmanem!
Becco.
O czym ona mówi?
O co tu chodzi?
Reed...
możemy porozmawiać?
Niewiarygodne.
O cholera.
Co ty robisz?
Idź.
Almo, Boże!
Wiem.
- Zaczynamy. - Pójdę po Reeda.
Jak mogłaś?
Strasznie was przepraszam.
Wyglądasz jak anioł, który spadł z nieba.
Pozwól, mamo.
Już. Leć po welon.
Becco, pięknie wyglądasz.
Nie wierzę.
Też świetnie wyglądasz.
A nie jak idiota? To przypinana muszka.
Idealnie.
Niech goście się przygotują.
Spisałaś się na medal.
Zmieniłaś przeszłość.
Udało ci się.
Wiem!
I efekt się utrzymuje.
Oby tak dalej.
Wspaniale. Jesteś już gotowa,
by wrócić do tamtego wieczora i zmienić przeszłość.
Serio?
Dobra.
Zaraz po ślubie.
Nie. Teraz.
Póki jesteś w gazie i wierzysz, że to możliwe.
A ślub Bekki?
Zaraz tu wrócisz.
Jakbyś się nigdzie nie ruszała. Ja też się pojawię.
Jakbym nie umarł.
W porządku. Do dzieła.
Tato?
Nie mogę się ruszyć.
Tato, pomóż!
Pomocy!
Mów, co widziałaś.
Gdzie byłeś?
Mówiłem, nie mogę ci towarzyszyć.
Ale możesz zrobić to sama.
I robisz to. Spróbujmy jeszcze raz.
Ja też byłam tam
tylko w połowie.
Coś robimy nie tak.
Na tym polegają eksperymenty.
Próbujesz, aż ci się uda.
Jestem za słaba.
Ty też jesteś pogubiony.
Spróbuj jeszcze raz.
Muszę być na ślubie, który ciebie najwyraźniej nie obchodzi.
Almo...
To wszystko tymczasowe.
Wszystko dobrze?
Tak.
Jak tam wasze zabawy fiutkami?
W porządku. Fiutkami się nie bawiliśmy,
ale było spoko.
Piliśmy piwo i zabiliśmy piłką wiewiórkę.
Nie ja, to nie w moim stylu,
ale nie zapobiegłem zbrodni.
Za pięć minut mamy być na miejscach,
więc nie zaplącz się gdzieś ani nie upij jak wczoraj.
Byłaś słodka.
Sam, musisz mi pomóc.
Szybko.
Gdzie jest twoja siostra?
Zniknęła.
Co?
Wiedziałam.
Tak się kończą śluby poza kościołem.
- Szukałaś w łazience? - Słusznie.
Becco, gdzie jesteś?
Jaki temat przewodni ma ta bar micwa?
„Nieznane światy indian mezoamerykańskich”.
U nas były „Telefony komórkowe”.
Jestem na klatce schodowej
Co się stało?
Reed dał mi medalion swojej babci.
Co to za koleś?
Jego dziadek.
Babcia nosiła go przez 72 lata.
Do samej śmierci.
- Makabra. - Nie, to miłe.
To czemu płaczesz?
Bo go zdradziłam.
Przed twoim wypadkiem.
I w zeszłym tygodniu.
Poważnie?
Nie wiem, co ze mną jest.
Wchodzę w te długotrwałe związki, bo pragnę stabilności.
Ale zaczynam świrować.
Przyspieszyłam ślub, bo chciałam to przypieczętować,
zanim zdążyłabym wszystko schrzanić.
Nie wiem, czemu wciąż to robię.
Bo jesteś człowiekiem.
Nie jesteś doskonała.
I to jest doskonale ludzkie.
Może masz rację.
Nie mamy ojca, miałyśmy szaloną babkę
i musimy krzywdzić innych.
Mocne słowa.
Ja to powiedziałam?
Gdyby Reed naprawdę mnie znał, toby mnie nie pokochał.
Nawet by nie polubił.
A tyle wysiłku kosztowało mnie wepchnięcie się w tę suknię.
Pewnie, że by cię pokochał.
Kto ci się oprze? Jesteś taka kochana.
Powiedzieć mu, zanim się pobierzemy?
Chcesz mu powiedzieć już teraz?
Męczy mnie poczucie winy. Jak tam wyjdę,
to wszystko wypaplam.
„Czy ty, Becco...”
„Czy pieprzę barmanów? Oczywiście”.
Chcesz za niego wyjść?
- Chcę. - To wyjdź.
A później pójdziecie na terapię.
Ale nie mów mu przed ślubem.
Fatalnie się czuję.
Nic dziwnego,
- bo zdradziłaś narzeczonego. - Wiem.
Ale nie rób mu tego teraz.
Nic nie zawinił.
Dobra. Powiem po ślubie.
Długo po.
Ciesz się tym dniem.
To twój dzień.
Tak mi przykro.
Przykro mi.
Wiem, skarbie.
Poprowadzisz mnie do ołtarza razem z mamą?
Zamiast taty?
Z przyjemnością.
Chodź.
- Suknia mnie krępuje. - Jest bardzo sztywna.
- Ty też. - Jest ciasna.
Panie i panowie, powitajmy po raz pierwszy
państwa Hollingsworthów!
Wiem, to okropny nałóg.
Ale czasem, jak masz naprawdę zły dzień,
nie ma nic lepszego.
Poczęstujesz mnie?
Ohyda.
Co to był za taniec?
Nazywa się La Antigua.
- „Pradawny”? - Na cześć przodków.
Przyzywamy ich dymem z kopalu,
a czcimy tańcem.
Czułam się z nim związana. Czy to ma jakiś sens?
Pewnie.
Te tańce łączą nas ze sobą.
- Jesteś Metyską? - Tak.
To w tobie tkwi.
Choć nie znasz tego tańca,
to go znasz.
Przyjdź na naszą ceremonię.
Różni się od tego, co tu robimy.
Jak?
Tańczymy całymi godzinami, czasem nawet dniami.
Staramy się wyładować. Emocjonalnie, duchowo i fizycznie.
Otworzyć się na to, co ma nadejść.
Dajecie radę tak długo tańczyć?
To nam daje siłę.
Pustka, która wtedy powstaje. Rozumiesz?
Tak.
Chyba tak.
Chciałem tu być dla Bekki.
Naprawdę.
Dlatego tak cię naciskałem. Chciałem być tu z wami.
Wspaniale było móc
spędzać z tobą czas. Widzieć, jak szybko robisz postępy.
Jestem z ciebie dumny.
Tak, w niewłaściwych rękach moje badania mogą być groźne,
ale to moje brzemię, nie twoje.
To wyjątkowy wieczór.
Nie tylko dla twojej siostry, ale dla całej rodziny.
Ciesz się nim.
Te tańce łączą nas ze sobą.
Choć nie znasz tego tańca,
to go znasz.
Tańczymy całymi godzinami,
czasem nawet dniami.
Próbuj, nie próbując.
Bądź jak niebo.